مجله نقد و بررسی iRev.ir

فهرست

نقد فیلم ۱۹۱۷

نقد فیلم ۱۹۱۷در مجله تخصصی نقد و بررسی iRev.ir

درامِ جنگی «۱۹۱۷» نه تنها تکنیک ساختِ پلان‌سکانس‌محورش را توجیه نمی‌کند، بلکه آن به مانعی تبدیل می‌شود که فیلم را از رسیدن به اهدافش متوقف می‌کند.

در طولِ تماشای «۱۹۱۷» یادم افتاد که چقدر دلم برای بازی کردنِ «کال آو دیوتی»‌ها و «مدال‌ افتخار»های قدیمی تنگ شده است. این شاید به‌طور همزمان بهترین و بدترین چیزی است که می‌توان درباره‌ی این فیلم گفت. چرا که در سالی که اقتباس‌های ویدیوگیمی آشکاری مثل «جومانجی: مرحله‌ی بعد»، «پوکمون: کاراگاه پیکاچو» و «سونیکِ خارپشت» را داشتیم، «۱۹۱۷» نه به خاطر محتوا یا منبعِ اقتباسش، بلکه به خاطر تکنیکِ ساختش، به‌راحتی لقبِ ویدیوگیمی‌ترین فیلمِ سال را تصاحب می‌کند.

1917 Trailer: Sam Mendes Goes Back to the Height of World War I ...

در فضای فیلمسازی جدیدِ هالیوود که فیلم‌هایی که شاملِ ابرقهرمانان یا کریستوفر نولان نباشند، در گیشه نادیده گرفته می‌شوند، «۱۹۱۷» از تکنیکِ بحث‌برانگیز و پُرسروصدایی بهره می‌برد که فیلمِ اولداسکولی درباره‌ی جنگ جهانی اول را به یکی از موفق‌ترین فیلم‌های سال از لحاظ تجاری تبدیل کرد و آن را فراتر از محافلِ تخصصی سینما، به یکی از رایج‌ترین موضوعاتِ گفتگوی سینمایی عموم سینمادوستان تبدیل کرد.

No Man's Land': The Name for the Danger Zone in '1917' Is Almost ...

سم مندز در جایگاهِ کارگردان که قبلا سابقه‌ی ساختِ فیلمِ جنگی با «جارهد» و اجرای تکنیکِ پلان‌سکانس با سکانسِ افتتاحیه‌ی ۴ دقیقه‌ای «اسپکتر» را دارد، تصمیم گرفته بود «۱۹۱۷» را در حرکتی «بردمن»‌گونه به‌صورتِ وان‌تیک بسازد. یا حداقل با تدوینِ مخفیانه‌ و ظریفش، این توهم را به بیننده القا کند که در حالِ تماشای برداشتی یکسره بدون کات است. یا حداقل فیلمی که فقط شامل یک کاتِ آشکار در اواسطش که شخصیتِ اصلی‌اش بیهوش می‌شود است. تکنیکِ پلان‌سکانس، تکنیکِ نوآورانه‌ای نیست.

از «طناب» ساخته‌ی آلفرد هیچکاک تا «کشتی روسی» ساخته‌ی الکساندر سوکوروف؛ از سکانسِ افتتاحیه‌ی «نشانی از شر» ساخته‌ی اُرسون ولز تا سکانسِ کلاب شبانه در «رفقای خوبِ» مارتین اسکورسیزی. این تکنیک، تکنیکِ غیرمتداولی هم نیست؛ هر سال سینما و مخصوصا تلویزیون میزبانِ سکانس‌هایی از این دست هستند؛ از سکانسِ مشهورِ اپیزودِ چهارمِ فصل اولِ «کاراگاه حقیقی» تا سکانس مبارزه در راهرو از «اُلدبوی»؛ از اپیزودِ پلان‌سکانس‌محورِ فصل سوم «مستر رُبات» تا اپیزودِ مشابه‌ای در «تسخیرشدگی‌ خانه‌ی هیل»؛ از برداشت‌های بلندِ درامِ هولوکاستی «پسر شاول» تا تقریبا کلِ کارنامه‌ی آلفونسو کوآرون که خودش یک فهرستِ جداگانه می‌طلبد.

How '1917' Taught a New Generation to Care About World War I ...

یکی از نقاطی که تئاتری ها برای اثبات سطح بالاتر تئاتر در مقابل سینما همواره به آن تأکید کرده و خواهند کرد نداشتن فرصت جبران است.
شما اگر در تئاتر خطا کنید چیزی به نام برداشت دوم وجود نخواهد داشت و یک بازیگر خوب تئاتر می تواند با یک خطای ساده باعث شود کل اثر بد به نظر برسد و حاصل کار جمعی زیر سوال برود . در مقابل سینما با کات های بی شمار می تواند بهترین بازی یک بازیگر متوسط و ضعیف را از دل هزاران خطا بیرون بکشد.
پیشتر سخت ترین کار در سینما ساخت سکانس پلان های چند دقیقه ای بود که یک خطا همه را مجبور به از سرگیری سکانس می کرد و در صحنه های اکشن این خطا بسیار پرهزینه تمام می شد و بازگشت به نقطه ی اولیه ی شروع برداشت خود پروسه ای طاقت فرسا بود.

1917: Why it looks like it was shot in a single, continuous take - Vox

چه برسد به این که کسی بخواهد فیلمی با سکانس پلان های طولانی تر یا حتی کل فیلم را با یک برداشت بگیرد.
البته که ایده ی جسورانه ی ساخت فیلمی که بی وقفه روایت خود را ارائه دهد در گذشته وجود داشت؛ آلفرد هیچکاک در فیلم طناب با وجود محدودیت های فنی و متوسل شدن به حقه هایی نظیر تصویربرداری از نقاط سیاه در انتهای هر سکانس پلان توانست تنها با ده کات فیلمی که از نظر ساختار تصویری یک پارچه به نظر می رسد بسازد. کاری که ایناریتو در فیلم بردمن مشابهش را به خوبی انجام داد.
آنچه در سر ایناریتو و پیشتر آلفرد هیچکاک می گذشته شاید ریشه در آنچه تئاتر را ساخته داشته باشد اما به احتمال زیاد برخواسته از چالش میان این دو نیست.
هیچکاک و ایناریتو هردو قصد داشتند آن حس پویایی، زنده و واقعی بودن را به آثارشان تزریق کنند که مخاطب لحظه ای چشم هایش را از پرده ی نقره ای ندزدد و روان و سیال بودن اثر او را هیپنوتیزم کند.

Can single-shot '1917' follow the 'Birdman' path to Oscars glory ...
چالش ساخت فیلمی کامل به صورت یک سکانس پلان نهایتا منجر به تولید آثاری مثل کشتی روسی، ماهی و گربه (شهرام مکری)، ویکتوریا و… شده است.

آثاری که می توان آنها را تحسین برانگیز، در مواردی نبوغ آمیز و گاهی حوصله سر بر و ملال آور توصیف کرد. به نظر می رسد اینجاست که چالش واقعی سینما و تئاتر در جریان است چرا که کارگردان مانند یک مهندس باید به همراه عواملی زبده مسیری را دنبال کند که محل بروز خطا نیست.
وقتی به مورد آزار دهنده ای مثل ویکتوریا برمی خورم اینجاست که حرف های تعدادی از منتقدان در گوشم زنگ می زند که چه ضرورتی دارد به هر قیمتی به دنبال ساخت فیلمی با یک برداشت طولانی باشیم؟

1917 With The Movie Marketing Mic Drop – The Story Is Not The Story
و مهمتر از همه آیا این شیوه روش مناسبی برای روایت فیلم هاست؟ خب پاسخ من هم بله است هم خیر
ساخت چنین آثاری در مواردی به خصوص با عواملی حرفه ای در داستانی پرکشش و سیال می تواند با موفقیت مواجه شود اما لجاجت از استفاده از این شیوه در مواردی که عوامل می توانستند فرم های متداول را دنبال کنند و به اثر آسیب نزنند، قابل قبول نیست.
من به عنوان یک انتخاب شخصی و ضمن تحسین تعداد انگشت شماری آثار موفق که با شیوه ی یک برداشت طولانی ساخته شده اند آنچه ایناریتو انجام داده بیشتر می پسندم. یعنی آنچه سینما را سینما کرده است که استفاده از حقه های بصری برای یکپارچه نشان دادن اثر است. آن هم در مواردی که کلیت اثر احتیاج به استفاده از این شیوه داشته باشد نه اصرار بر آن!
مشابه آنچه که در فیلم موفق و تحسین شده ی فیلم ۱۹۱۷ به کارگردانی سم مندس اتفاق افتاده است.

خلاصه نظر منتقدان:

guardian ( امتیاز ۱۰ از ۱۰ )

فیلم « ۱۹۱۷ » جاه‌طلبانه‌ترین اثری است که « سم مندز » سالیان اخیر ساخته است. ساخت این اثر شجاعانه و هیجان‌انگیز بوده.

جیو وجودا – IGN ( امتیاز ۹.۵ از ۱۰ )

فیلم « ۱۹۱۷ » با مهارت بسیار بالا ساخته شده است و داستان هیجان‌انگیز آن پشت خطوط دفاعی دشمن جریان دارد. فیلمبرداری شکوهمندانه، ضرب آهنگ مناسب و بازسازی کم‌نظیر زمان و مکان اثر جزو دیگر ویژگی‌های این فیلم اند.

لی گرین‌بلت – Entertainment Weekly ( امتیاز ۹.۱ از ۱۰ )

فیلم بیشتر از همه متعلق به « چپمن » و علی‌الخصوص « مک‌کی » است، یک جوان ۲۷ ساله‌ی اهل لندن که بسیار درشت اندام است و با چشمانی شبیه به قدیس‌ها به دنبال برادر گمشده‌ش می‌گردد.

تاد مک کارتی – The Hollywood Reporter ( امتیاز ۹ از ۱۰ )

حتی اگر این نکته را هم قبول کنیم که فیلم در بیشتر لحظات خود داستان و مضمونی تکراری را روایت می‌کند، همچنان باید به این مسئله اذعان کرد که سبک ارائه‌ی آن بسیار دقیق و متمرکز و مدیریت شده است و باعث می‌شود تا با اثری رویاگونه طرف باشیم. از این فیلم به بعد وقتی صحبت از آثار سینمایی و فیلم‌برداری مهم تاریخ بشود، فیلم « ۱۹۱۷ » قطعا همیشه در بالاهای لیست جای خواهد داشت.

فیونولا هالیگان – Screen International ( امتیاز ۹ از ۱۰ )

« مندز » قصد دارد تا حس دل و جرئت به جنگی بیاورد که تنها به خاطر نابودی محتومش شناخته می‌شود.

کیت ارلنبد – Indiewire ( امتیاز ۸.۳ از ۱۰ )

عقربه‌های ساعت همیشه در فیلم « ۱۹۱۷ » در حال تیک تاک کردن اند و حتی زمانی که « مک کی » در ذات کار خود شک کرده است، حداقل همچنان به سمت پایان هدف ماموریت فاجعه‌بار خود به پیش می‌رود.

آلونسو دورالده – TheWrap ( امتیاز ۷.۵ از ۱۰ )

فیلم بیشتر به عنوان یک اثر هیجانی تاثیرگذار است تا یک بررسی دقیق و عمیق از جنگ و ترس‌ها و فجایع آن؛ « مند ز» چندان علاقه‌ای به کابوس‌ها و تاثیر آن بر روی شخصیت‌هایش ندارد و درگیر تحت تاثیر قرار دادن بینندگان به سبک « هیچکاک » است.

ریچارد لاسون – Vanity Fair ( امتیاز ۷.۵ از ۱۰ )

فیلم « ۱۹۱۷ » در فرم خود شگفت‌انگیز است، یک اثر شجاعانه.

جاستین چنگ – Los Angeles Times ( امتیاز ۷ از ۱۰ )

لحظاتی هست که بی‌توقف بودن لحظات فیلم باعث می‌شود تا حس واقعیت مجازی بودن به اثر تزریق بشود، لحظات دیگری هم هستند که این قضیه باعث می‌شود از ذات ساختارمند و زیرین فیلم پرده‌برداری شود.

 


BluRay 1080p – ۲٫۲GB

لینک مستقیم

دانلود زیرنویس فارسی

BluRay 720p – ۱٫۴GB

لینک مستقیم

دانلود زیرنویس فارسی

BluRay 480p – ۵۰۰MB

لینک مستقیم

دانلود زیرنویس فارسی

 


ویدیو های از فیلم ۱۹۱۷


بررسی زومجی : نقد فیلم ۱۹۱۷

بررسی filmovies.ir : نقد فیلم ۱۹۱۷

دسته بندی ها فیلم خارجی

دیدگاه