درونِ بیرون – Inside out

8

درونِ بیرون – Inside out در مجله تخصصی نقد و بررسی iRev.ir

درونِ بیرونInside Out یک پویانمایی رایانه‌ای سه بعدی، کمدی-درام و ماجراجویی به کارگردانی پیت داکتر است. این انیمیشن توسط استودیوهای پیکسار ساخته شده و توسط والت دیزنی پیکچرز در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۵ عرضه شد.پیت داکتر از فیلمنامه نویسان و کارگردان های با سابقه پیکسار است که آثار درخشانی همچون انیمیشن بالا – Up را ساخته است.پیت داکتر ایده اصلی فیلم inside out بر اساس احساسات و تجربیات خودش در سنین نوجوانی که بخاطر نقل مکان به کشور دانمارک دچار تشویش های اجتماعی شده بود نوشت.

او در inside out این بار به درون ذهن یک دختر بچه یازده ساله به نام رایلی رفته و پنج حس اصلی او را در قالب شخصیت هایی به نمایش گذاشته است. جوی یا لذت دختر بچه ای شاد است که سعی دارد خاطرات خوبی را برای رایلی ایجاد کند و مدیریت ذهن رایلی را نیز بر عهده دارد. او فکر می کند به کمک هیچ کدام از دیگر حس ها نیاز ندارد. داستان از جایی شروع می شود که رایلی مجبور می شود خانه و دوستان قدیمی، بطور کلی همه ی دلبستگی هایش را رها کرده و به همراه خانواده اش راهی شهری بزرگ شود. او که در اوایل سنین نوجوانی قرار دارد، خود را گمشده و بی هدف می بیند. همزمان در ذهن رایلی، سدنس (غم) نمی تواند جلوی خرابکاری هایش را بگیرد و ناخواسته باعث اتفاقات ناگواری می شود و تمام تلاش های جوی را برای درست کردن اوضاع بدون نتیجه می ماند، در عین حال تمامی این حواس پنج گانه همه تلاش خود را برای متعادل کردن اوضاع بکار می گیرند.
“ایمی پولر” با صدای شادابش تمام تلاشش را برای نشان دادن شخصیت سرزندۀ جوی بکار برده است. سدنس با صداپیشگی “فیلیس اسمیت” تا اواخر فیلم با خرابکاری هایش مخاطب را عصبانی می کند اما با صدای گرفته و شخصیت همیشه افسرده اش یکی از رکن های اساسی فیلم است که  شما را تا انتها می خنداند. کمپانی پیکسار بعد از چندین سال انیمیشن های نه چندان جذاب بالاخره با “درون و بیرون ” همزمان هم دل بچه ها و هم بزرگسالان را بدست آورده است. این انیمیشن شاید یک شاهکار نباشد اما مسلماً حرفی برای گفتن دارد. ممکن است تمام بچه ها کوچکتر متوجه هدف اصلی داستان نشوند، اما مطئناً از تماشای این دنیای رنگارنگ لذت خواهند برد. از جوایز مهمی که این انیمیشن موفق به دریافت آنها شده می توان به جایزه اسکار و گلدن گلاب بهترین انیمیشن اشاره کرد، هرچند که  “درون و بیرون” رقیب جدی برای بدست آوردن این جوایز نداشت اما اکثر منتقدان این انیمیشن را شایسته اسکار می دانستند.

inside out
inside out
صداپیشگان انیمیشن inside out
صداپیشگان انیمیشن inside out
نقد و بررسی انیمیشن درونِ بیرون - Inside out
نقد و بررسی انیمیشن درونِ بیرون – Inside out

ویدیوهایی از انیمیشن درون و بیرون – Inside out


irev.ir

بررسی نقد فارسی

media/kunena/attachments/5976/InsideOut1.jpgهيچ استوديوی انيميشن سازی آمريکایی به اندازه ديزنی/پيکسار در خلق فيلم‌هایی که در چندين سطح کار می‌کنند موفق نبوده است. از همان ابتدای کار، عوامل اين استوديو به روايت داستان‌هایی که به يک اندازه مربوط به کودکان و بزرگسالان بودند علاقه داشته‌اند. مثلاً «داستان اسباب بازی ۳»(Toy Story3) را در نظر بگيريد. اين فيلم برای بچهها اثری پرنشاط و لذت بخش است و برای بزرگ‌ترها تفکری تلخ و شيرين درباره گذر زمان است. نمی‌خواهم بگويم که «درون»(Inside out) به اندازه «داستان اسباب بازی ۳» کاملاً درگير کننده است، اما از بسياری از جهات مشابه می‌توان آن را فيلم موفقی دانست.

media/kunena/attachments/5976/InsideOut2.jpg«درون» به سمت قلمرو عميق روانشناسی گام برمیدارد، اين باعث می‌شود که بچههای خردسال نتوانند با آن ارتباط برقرار کنند. فيلم سازها (به خصوص پيت داکتر، که انيميشن‌های قبلی‌اش عبارتند از «کارخانه هيولاها»(Monsters Inc) و «بالا»(Up) ) ضمن گنجاندن سکانس‌های اکشن/ماجرایی بسيار، ژانر خانوادگی-دوستانه-کمدی را برای حفظ بينندگان نوجوان انتخاب کرده‌اند اما متن اصلی بدون شک پيچيده‌ترين محصول پيکسار تا به امروز است. اين فيلم از عواطف انسان‌ديسی شده برای کشف درونمايههای مربوط به اين که چگونه کُليت شخصيت يک فرد بر اساس خاطراتش شکل می‌گيرد و اين که پشيمانی جزء لاينفکی از آگاهی است استفاده می‌کند. عمق اين موضوع پوشالی بودن جذابيت مخلوقات انيميشنی را نشان می‌دهد. نخبگان و مغزهای پيکسار احترام زيادی برای فيلم ساز ژاپنی کهنه کار، هايائو ميازاکی، قائلند و هرگز در گذشته تا اين حد به تکرار و تقليد حس يکی از محصولات استوديوی جيبلی ژاپن نزديک نشده بودند.

media/kunena/attachments/5976/InsideOut3.jpgشخصيت اصلی داستان يک دختر معمولی به نام رايلی (با صدای کيتلين دياس) است. او و مادر (ديان لين) و پدرش (کايل مک لاچلان) بنا بر دلايل کاری به منطقه Bay Area نقل مکان می‌کنند. رايلی غمگين و افسرده است- چون مجبور شده از خانه قديمی، دوستان و تيم هاکیاش دور شود. او سعی می‌کند خوشحال و مثبت باشد، اما اين کار سختی است. گرچه برخی قسمت‌های داستان از منظر رايلی گفته می‌شوند، بخش عمده ای از ماجرا در درون مغز او شکل می‌گيرد. در مغز او است که ما با پنج احساسی که عواطف و حالت‌های او را کنترل می‌کنند، خاطراتش را سازمان دهی می‌کنند و روی اعمالش تأثير می‌گذارند آشنا می‌شويم: زرد، خوشحالی مثبت (با صداي ايمی پولر)، غمگين آبی (با صدای فيليس اسميت)، ترس بنفش (بيل هادر)، خشم سرخ (لوئيس بلک) و انزجار سبز (ميندی کالينگ). وقتی اتفاق بدی می‌افتد و شادی و غم سهواً از «اتاق کنترل» بيرون میافتند، شايد عجيب‌ترين فيلم جادهای بعد از «سفر خيالی»(Fantastic Voyage): سفری از ميان ناخودآگاه رايلی شروع می‌شود. در اين مسير، به چند مورد عجيب بر می‌خوريم از جمله دوست خيالی دخترک در گذشته به نام بينگ بونگ (ريچارد کايند).

media/kunena/attachments/5976/InsideOut4.jpg«درون» از فرايندهای روانشناسی پيچيدهای استفاده می‌کند و آن‌ها را به طُرقی که ممکن است مرتبط باشند ساده سازی می‌کند. فيلم بدون اين که خيلی تاريک شود وارد آب‌های عميق می‌شود- با لحظاتی از وخيم شدن شخصيت روبرو می‌شويم که بعد از محو شدن خوشحالی و غم (و خاطرات مربوط به آن‌ها) رخ می‌دهد. دخترک خاموش می‌شود، نمی‌تواند با ديگران ارتباط برقرار کند و در نهايت تصميم به فرار می‌گيرد.

در «درون» خبری از شخصيت‌های بد و خبيث نيست. اين اغلب در فيلم‌های جاده ای ديده می‌شود، اما کمتر می‌توان سراغ آن‌ها را در انيميشن‌ها، که در آن‌ها ميل به تباين سياه و سفيد خواسته های خاصی را از فيلمنامه نويس طلب می‌کنند، گرفت. با اين حال، داستان فيلم درباره شکست دادن شخصيت بد داستان نيست، بلکه درباره عدهای موجود ناهمگون است که سعی می‌کنند دوباره به تعادل برسند.

media/kunena/attachments/5976/InsideOut5.jpgسبک به کار رفته در فيلم اصلاً شبيه به سبک غالب پيکسار نيست. اگرچه صحنههای «خارجی» مربوط به رايلی و والدينش با واقع گرايی طراحی شده‌اند، چيزی که در انيميشن‌های مدرن به آن عادت کرده‌ايم، صحنههای «درونی» ظاهری خيالی و تقريباً دست ساز دارند- يعنی ظاهری لرزان و کارتونی که پيکسار قبلاً از آن استفاده نکرده بود. اين امر نه تنها هويت منحصر به فردی به «درون» داده است، بلکه شکل متفاوتی را در ژانری که در آن ظاهر به شدت ژنريک شده است ايجاد کرده است (با اين حال، تکنيک سه بعدی بی فايده است- البته جای تعجب دارد که پيکسار واقعاً از آن استفاده نکرده باشد).

در سال‌های اخير، پيکسار، با دو دنباله متوسط، يک سال بيکاری، و چند محصول اورجينال نه چندان تماشایی (اما سرگرم کننده)، در حال زنگ زدن بوده است. به قول معروف «درون» نشان می‌دهد که اين استوديو دارد روی فرم می‌آيد. اما سئوال اساسی اين است که چگونه می‌توان کودکان زير هشت سال را به اين اثر ربط داد. اين فيلم از آن دسته فيلم‌های سبک مينيونی با هيجان و انرژی زياد نيست. بلکه فهم آن نياز به تفکر و تمرکز دارد. اين‌ها بدون شک خصوصيات تحسين برانگيزی هستند، اما آيا با فروش بالا در گيشه سنخيت دارند؟ اميدواريم که اين طور نباشد چون «درون» بهترين انيميشن آمريکایی توليد شده بعد از سال‌ها است و شايسته است که همين طور هم شناخته شود.


irev.ir

بررسی نقد فارسی

media/kunena/attachments/1204/inside_out_1.jpg جدیدترین انیمیشن «پیت داکتر»، «درون»، نمی‌تواند با نوآوری‌هایش به اندازه‌ی انیمیشن‌های دهه‌ی قبلی پیکسار ما را به وجد آورد، زیرا انیمیشن‌های قبلی پیکسار کیفیت ویژگی‌های فنی همچون نورپردازی، رنگ‌ها و جزئیات را به قدری بالا برده بود که هوش از سر تمام ما می‌برد. این فیلم یکی از انیمیشن‌های دلنشینی است که از استانداردهای انیمیشن‌های کمدی این سال‌ها بهره برده است، یک تغییر و تحول بحرانی در داستان فیلم به وقوع می‌پیوندد، هر چند که نسبت به قضایا همان زاویه‌ی دید دیگر آثار دیزنی را دارد. این فیلم نه به اندازه‌ی «بالا» می‌تواند احساسات مخاطبان را برانگیخته کند، نه آن ظرافت و ریزه‌کاری‌های موجود در «کارخانه‌ی هیولاها» و «داستان اسباب‌بازی» را دارد، البته فیلم از جهات مختلفی به «داستان اسباب بازی» شباهت دارد. البته این شباهت‌ها به منزله‌ی بد بودن این فیلم نیست، بلکه فیلم به درستی از «داستان اسباب بازی» الگوبرداری کرده و به طور کلی به طور فوق‌العاده‌ای سرگرم‌ کننده است و مخاطبان را کاملاً راضی می‌کند. هنوز هم امضای «جان لستر» کبیر که تهیه‌کنندگی این اثر را هم بر عهده دارد و من هم به شخصه به شدت به او علاقه دارم بر این فیلم دیده می‌شود.

media/kunena/attachments/1204/inside_out_2.jpgهمچون فیلم‌های پیشین استدیو، «درون» هم در مورد تخیلات پنهان آدم بزرگ‌هایی است که تبدیل به چیزی همچون فرشتگان محافظ برای کودکان می‌شوند. “رایلی” (با صداپیشگی «کیتلین دایاس») یک دختر بچه‌ی یازده ساله است که به خاطر تغییر محل سکونتشان از مینه‌سوتا به سان‌فرانسیسکو با دوستانش خداحافظی کند، برای اینکه پدرش می‌خواهد کسب و کار جدیدی راه بیندازد. اما این نقل مکان برای او خوب پیش نمی‌رود و او دچار مشکلات روحی می‌شود و والدینش از این امر خوشحال نیستند، اما ما خوشحال می‌شویم، زیرا ما به داخل زهن او وارد می‌شویم و تخیلات و افکار او را می‌بینیم، چیزی همچون ایده‌ای که در فیلم «وودی اَلِن» یعنی «تمام آن چیزی که همواره می‌خواستید در مورد آمیزش بدانید». احساسات رایلی، همچون هر انسان دیگری از پنج بخش مختلف تشکیل شده است: “شادی” (با صداگذاری «ایمی پولر») که همواره سرحال است، “ترس” («بیل هیدر») که همواره چندش‌آور است، “خشم” («لوئیس بلک») که بسیار درنده است، “تنفر” («میندی کالینگ») که سخت‌گیر است و “دلتنگی” («فیلیس اسمیت») که نگون‌بخت‌تر از بقیه است.

media/kunena/attachments/1204/inside_out_3.jpgآن‌ها مسئول درست کردن خاطرات کوتاه‌مدت به شکل توپ هستند و سپس آن‌ها را تا پایان روز، در یک انبار نگه می‌دارند، بعد از آن وقتی که رایلی به خواب رفت، به یک انبار دیگر منتقل می‌شوند و آنجا به خاطرات بلند مدت تبدیل می‌شوند. این مخزن خاطرات توپی در یک منطقه‌ی بزرگ و بیگانه قرار دارد، جایی که جزیره‌هایی مربوط به دیگر حس‌های رایلی نیز همچون راستگویی، عشق به خانواده و … در آن قرار دارد. این اتفاقات همگی به شکلی بی نقص رخ می‌دهند، تا زمانی که رایلی ناراحت شود: در آن زمان “خوشحالی” و “ناراحتی” به گونه‌ای از مرکز فرماندهی مغز او بیرون می‌شوند و اجازه‌ی ورود به آن را پیدا نمی‌کنند، و رایلی در یک موقعیت نابهنجار و نامناسب قرار می‌گیرد. جزیره‌های احساسی او در حال تخریب است و کارگردان به ما نشان می‌دهد که این مشکل ترکیبی از تخریب “جزیره‌ی سه مایلی” و یک تغییر روانی نابهنجار است.

media/kunena/attachments/1204/inside_out_4.jpgمثل تمام انیمیشن‌ها، با این میزان از نمادپردازی، امکان گیج شدن مخاطب وجود دارد. وقتی که این حس‌ها خود برای یک انسان هستند، دیگر چه معنی دارد که برای دراماتیزه کردن فیلم “خشم” خوش‌اخلاق شود، “خوشحالی” ناراحت شود یا “ناراحتی” خوشحال شود؟ خب، البته، شما فقط می‌بایست با آن‌ها کنار بیایید، البته تمامی این‌ها برای این است که مخاطب به این نتیجه برسد که “ناراحتی” واقعاً مهم است، چرا که اگر همیشه “خوشحالی” باشد کنترل کردن خودمان سخت می‌شود. البته وقتی که انقدر از “ناراحتی” تقدیر به عمل بیاید و رکن اساسی فیلم او باشد، دیگر جایی برای شادی باقی نمی‌ماند. این فیلم شما را سرحال می‌آورد و برای تماشا گزینه‌ی مناسبی است، و از نظر بصری هم پیشرفت‌ها و ابداعات خوبی نیز در آن دیده می‌شود. فیلم زیاد به سمت لودگی نمی‌رود: «پشت و رو» نمی‌خواهد خودش را بیشتر از آنچه که هست نشان دهد، درست همانجایی که انتظار داریم تمام می‌شود و در تیتراژ پایانی‌اش هم شاهد صحنه‌های جنون‌آمیزی هستیم، مثلاً داکتر برایمان تعداد زیادی جوک آماده کرده که قاعدتاً باید در طول یک ساعت و نیم فیلم گفته می‌شد، اما همگی در تیتراژ پایانی گفته می‌شود. این انیمیشن پیشرفت‌ شگرفی نسبت به آثار قبلی پیکسار ندارد، اما فریبنده، هوشمندانه و سرگرم‌کننده است.


irev.ir

بررسی مووی مگ

67ho234

داستان « وارونه » پیش از اینکه تصمیم گرفته شود در این انیمیشن به مخاطب معرفی شود، در زندگی شخصی کارگردان و خالق این اثر یعنی پت دکتر به وقوع پیوسته بود. دکتر به یاد می آورد که تغییرات رفتاری اش زمانی که در کودکی به دانمارک برده شد، حال و روز وی را دگرگون کرد اما پس از اینکه سالها بعد، وضعیتی تقریبا مشابه را در دخترش نیز مشاهده کرد، تصمیم گرفت تا ایده عجیب و غریب و حساس « 5 احساس » انسان را در قالب یک انیمیشن ساخته و به سینما بیاورد.

رایلی ( با صدای کیتلین دیاس ) دختر 11 ساله و شادی است که بخاطر شرایط خانوادگی، مجبور می شود به همراه پدر و مادرش به شهر سان فرانسیسکو نقل مکان کند. رایلی در این شهر جدید باید دوستان جدید پیدا کرده و وضعیت خودش را با این محیط تطبیق دهد. با اینحال 5 احساس مهم ذهن او شامل خوشی ( اِمی پوهلر ) ناراحتی ( فیلیس اسمیت ) خشم ( لویس بلک ) ترس ( بیل هدر ) و انزجار ( میندی کلینگ ) قادر نیستند در موقعیت جدیدی که رایلی در آن قرار گرفته مدیریت همیشگی شان را بر ذهن او داشته باشند و دائما در حال کشمکش هستند اما…

2r342r

« وارونه » را می توان در رده آثار شاهکار کمپانی پیکسار قرار داد که ایده بکر و نابش هرگز در جریان داستان تبدیل به کلیشه نمی شوند و می توان گفت تماشاگر آنچه را که در این انیمیشن می بیند، هرگز در هیچ فیلم یا انیمیشن دیگری مشاهده نکرده است. « وارونه » با یک مقدمه فوق العاده آغاز می شود. در این مقدمه می توان امنیت ذهنی رایلی را مشاهده کرد که با نقل مکانش به شهر سان فرانسیسکو بهم می ریزد و احساساتش دیگر قادر نیستند روند طبیعی که همیشه داشته اند را پیش بگیرند.

جذاب ترین نکته انیمیشن که هسته اصلی داستان را هم تشکیل داده است، تقابل احساسات خام رایلی در مواجه با اتفاقات مختلفی است که در شهر جدید برایش رخ می دهد. این احساسات دیگر قادر به تعامل سازنده با یکدیگر نیستند و احساس ” خوشی ” مانند سابق نمی تواند بهترین و کارآمد ترین احساس در میان دیگر احساسات رایلی باشد. در شرایط جدید، ترس ، انزجار و ناراحتی مدیریت بیشتری را در ذهن رایلی در دست گرفته اند و ثبت خاطرات وی نیز اغلب نه به خوشی بلکه به ثبت ناراحتی در ذهنش منجر شده است.

21r2

پت دکتر که سابقه ساخت بهترین انیمیشن های تاریخ سینما از جمله « Up » و « کمپانی هیولاها » را در کارنامه هنری اش دارد، همواره نگاه ویژه ای به بخش دراماتیک و انسانی داستانهایش داشته و روابط عاطفی از جایگاه ویژه ای در داستانهایش برخوردار بوده است . فصل آغازین فوق العاده فیلم « Up » را می توان بهترین مثال از این موضوع برشمرد؛جایی که خاطرات فردریکسن با همسر سابقش در مقدمه ای سرشار از احساس روایت می شد و به یکی از ماندگارترین لحظات تاریخ سینما مبدل شد. پت دکتر این مقدمه هیجان انگیز را به شکلی دیگر در « وارونه » تکرار کرده است و یکی از بهترین سکانس های فیلم را می توان مقدمه پر جزئیات و جذابش قلمداد نمود.

« وارونه » همانند « وال- ایی » از دسته آثار پیکسار می باشد که صرفا برای جلب رضایت مخاطبین خردسالش ساخته نشده است. هدف فیلم تنها خنداندن مخاطب کم سن و سالش و روایتی ساده از آنچه که از یک انیمیشن معمولی انتظار می رود نیست. « وارونه » به خوبی می تواند تلنگری باشد برای افراد بزرگسال به جهت تسلط بر احساساتشان و آنچه که در زندگی روزمره شان می گذرد. پیامهای عاطفی فیلم مخصوصا در یک سوم پایانی فیلم بیش از آنکه برای کودکان مفید و آموزنده باشد، می تواند یک کلاس درس اخلاقی برای والدینی باشد که شاید نسبت به روحیات فرزندانشان تابحال اینقدر عمیق فکر نکرده باشند.

wer03

« وارونه » در بخش پرداخت شخصیت ها نیز به بلوغ کامل می رسد. فیلم به خوبی 5 شخصیت اصلی داستان که 5 احساس رایلی هستند را بسط و گسترش می دهد. این شخصیت های جذاب و دوست داشتنی بده و بستان کلامی فوق العاده ای با یکدیگر دارند و می توانند با شوخی های بامزه شان خنده را به لب هر مخاطبی بیاورند. در نقطه مقابل احساسات خام رایلی 11 ساله، ما با 5 احساس ذهن پدر و مادر رایلی مواجه هستیم که برخلاف ذهن رایلی، آنها ظاهرا تفاوت های وجودی شان را درک کرده و به خوبی با کمک یکدیگر ذهن را مدیریت می کنند و به عبارت دیگر، این احساسات در افراد بزرگسال از حالت بی ثباتی خارج شده و از نظم و درک متقابلی برخوردار شده است.

صداپیشگان انیمیشن « وارونه » نیز به درستی برگزیده شده اند. اِمی پوهلر خوشحال و سرزنده به خوبی موفق شده صداپیشگی ” خوشی ” را اجرا کند و بخشی از روح واقعی خودش را به کالبد این شخصیت بدمد. بیل هدر در نقش شخصیت ” ترس ” و همچنین لویس بلک در نقش احساس ” عصبانی ” داستان نیز فوق العاده هستند.

21er1

« وارونه » را می توان خلاقانه ترین اثر پیکسار در چند سال اخیر برشمرد که قطعا خواهد توانست این شرکت را به روزهای اوج خودش بازگرداند. تماشای « وارونه » علی رغم جذابیت هایی که برای کودکان دارد، برای بزرگسالان نیز توصیه می شود. « وارونه » با زبانی ساده و طنز به عمق احساسات یک انسان می رود و از او می خواهد تا در لحظات مختلف زندگی اش، بهترین احساسی که می تواند داشته باشد را پرورش دهد که این احساس صرفا قرار نیست تنها خوشحالی باشد.


irev.ir

برسی سلام سینما

یادم می آید یکی از زیباترین تجربه های دوران کودکیم که هر از گاهی به آن فکر میکنم دوست خیالیم است، همان دوستی که شکل و صدا و وجودش را دیگر حس نمیکنم و به جرئت میتوان گفت حتی دیگر قیافه و تن صدایش را به یاد نمیاورم اما هنوزهم از قوطه ور بودن موجودی زیرزمینی در وجودم را حس میکنم، همان جایی که پر است از احساسات عجیب و درهم و برهم که تنها نشانه هایی اند از موجودی انتزاعی که جسمش مرده اما هنوز که هنوز است روح سرگردانشان درب اتاق های ذهنم را میکوبند.

راستش این است که پیت داکتر و همکاران باز هم حرف زیادی برای گفتن نمیگذارند، صاف  پوس کنده حرفشان را میزنند، بی غل و غش؛ رک و پوس کنده زندگی مزحک امروزمان را به چالش میکشد و انصافا هم حرف حق را میزند. همه آنچه که میکنیم الزاما نباید در مسیر رسیدن به شادی باشد  البته میتوان شاده را همه نمادی بر خاسته هایمان بگذاریم و بگوییم همیشه آن طور که بخواهیم نمیشود، چرا که تمام زندگی شادی نبوده و نیست و نخواهد بود پس تلاش بی جهت برای شاد جلوه دادن همه چیز برای رسیدن به زندگی رویاییمان را کنار بگذاریم چون که زندگی رویایی بدون غم و خشم و انزجار فرقی با زندگی مزخرف و پر از احساسات درهم و برهم امروزمان ندارد. اصلا میگوید احساس درستی که ما را میسازد و به آن کمال نهایی میرساند یک حس مشخص نیست بلکه مجموعه آن احساساتیست که ما نسبت به یک واقعه مشخص در زندگیمان داریم.

نقاط اوج و فرود Inside out  مرز مشخصی دارند( چه بهتر). دو نقطه قوت، یکی شخصیتی کامل و درست درآمده که به خوب معرفی میشود و کارش را به خوبی انجام میدهد و سرانجام نسبتا درستی هم هم دارد، اری منظورم همان فیل دلفین نمای پشمالو است، نشانی از دوستی خیالی که زمانی قسمتی از زندگی دخترک قصه را تشکیل داده و آرام آرام بین خاطره و فراموشی سردرگم است و میفهمد که فراموش شدنش برای ابدیت و جاودانگی پروردگارش ضروری است. البته من این قسمت را قبول ندارم چرا که خیلی از ما آدم بزرگ های امروز با این که دوست خیالی نداریم اما اگر داشتیم هنوز هم غبار های بی جانی از آن ها وجود دارد که هر از گاهی سرک میکشند. دیگر نقطه قوت شادیست و آن هم نه خود شخصیت بلکه زمانی که گریه میکند ومیفهمد که فرمانروای احساسات نبوده و همه احساسات چه سیاه چه سفید برای ساخت شخصیت درست باید وجود داشته باشند که اگر نباشند وجودش بیفایده که هیچ بی معنا میشود.

غم انگیز ترین صحنه هایش را زمانی تجربه میکنیم که نوشته های تیتراژ پایانی پشت سر هم  میگذرند و شروع میکنیم به مشاهده احساسات آدم بزرگ ها، ترسناک و ناراحت کننده است؛ شخصیت های احساسیمان یا همه یک شکلند یا یک احساس غلبه مطلق دارد. زمانی که قصر های شخصیت فرومیریختند احساسات طی فرایندی تکاملی قصری بزرگتر و مسطحکم تر میساختند در حالی که همه آن ها در ساخت این قصر ها نقشی داشتند حال که همه یک شکلند  اغلب خشمگین یا اندوهگینند قصرهایمان چه میشوند!!!!! چه بر سرمان آمده؟؟؟!!!!

 دنیای پر زرق و برق انیمیشن های پر هزینه پیکسار را دیگر نمیتوان گریزگاهی برای پرتاب کودک به درون رویاهایش و به نوعی نصیحت به زبان کودکانه دانست چرا که فکر نمیکنم این انیمیشن کاری به آموزنده بودن برای کودک امروز داشته باشد، برای کودک صرفا انیمیشن زیباییست، شاید گاهی هم بخندد ولی در اصل انیمیشنیست برای بزرگسال، مسیری بدون پیچیدگی، بدون دیالوگ های قلنبه سلنبه، بدون لانگ شات روی صندلی خالی، بدون…. راحت حرفش را میزند به من بزرگسال یادآوری میکند که چه دارم میکنم، آراممان میکند و یادمان میاورد دنیای امروزمان را چگونه میسازیم…

دوازدهمین انیمیشن پیکسار ا باید یکی از بهترین و در عین حال فلسفی ترین و بزرگسال پسندترین انیمیشن پیکسار دانست.

میازاکی انیمه را جهت داد، انیمه را پرتگاه کابوس های شبانه اش قرار داد و رویایش را فریاد زد و آدم بزرگ هارا به سمت خود کشاند دنیای انیمه شد جایگاهی برای حرف های بزرگی که فیلم نمیتوانست به بزگسال امروز بزند، پیکسار یا بهتر است بگوییم پیت داکتر و همکاران نیز راهی پیدا کردند هموشمندانه که با دنیای انیمیشن کودک و والدین را با هم به سالن بیاورند کودک را بخنداند و والدین را نصیحت کند آن هم از راه مرور خاطرات و لذت نوستالژی ….میترسم چند سالی که بگذرد دیگر سینما جایی برای کودک نداشته باشد……

جایی که خیلی زود از کنارش گذشت و کمی ترسناک به نظر میرسید زمانی بود که میزفرمان جدید کار گذاشته شد و دکمه قرمز بزرگ ترسناک بلوغ مثل دکمه های مخصوص پرتاب موشک روی صفحه جای گرفت؛ بلوغ شروعی بود برتغییر، تغییر میز فرماندهی و ساخت بعد های بعدی شخصیت که شاید کارکتر فریاد بزند “هر چی که هست زیاد مهم به نظر نمیرسه” ولی….

در آخر باید گفت سیر داستانی Inside out سیر خوبیست، شروعی خوب، داستانی منظم و منسجم اما تنها تا زمانی که شادی شروع به گریه کردن میکند از اینجا به بعد همه چیز روی دور تند است و دیالوگ آخر داستان کار را خراب می کند جایی که میگوید”خیالمون فعلا راحته چون دخترکوچولومون تازه 12 سالشه” انگار هشدار میدهد که داستان تمام نشده منتظر باشید تا باز هم بیایم. درکل دیدنش را به تمام آدم ها پیشنهاد میکنم.

(آمدم بگویم شاد باشید دیدم ای داد بیداد این که تمام حرف هایم را نقض میکند، پس میگویم با هر احساسی خوب و سلامت باشید)


irev.ir

بررسی ystc

نقد و تحلیل انیمیشن «درون و برون» (۲۰۱۵ inside out) / القای انسان‌شناسی داروینیستی و اکمنیستی
 سال میلادی هنوز از نیمه عبور نکرده بود که پیکسار مطابق سنت چندین ساله‌اش در ماه جون یکی دیگر از شاهکارهای خود را رونمایی کرد. «درون و برون» نام انیمیشنی مهیج و شگفت‌انگیز است که پا به جهان پیچیده‌ی ذهن نهاده تا رمز و راز از چهره ی گنگ آن بگشاید و مسیری جدید پیش روی شناخت انسان بازکند.

Inside Out poster

ذهن، جهانی است که از گذشته تا به امروز در سایه‌ی توجه بسیاری از فیلسوفان و دانشمندان شرق و غرب پهنه‌ی خاکی زمین قرار داشته است.

پته داکتور پس از آثار شاخص و موفقی نظیر شرکت هیولاها و آپ اکنون قدم در زمینی نهاده که توصیف آن برای هر انسانی سخت و دشوار است.

pete-docter-oscarاو البته به‌تنهایی به این عرصه رمزآلود ورود پیدا نکرد و گروهی از سایکولوژیست‌ها و انتروپولوژیست‌ها را نیز با خود همراه ساخت.

داچر کلتنر یکی از تأثیرگذارترین سایکولوژیست‌ها بر «درون و برون» است.

keltner

کلتنر استاد روانشناسی در دانشگاه برکلی کالیفرنیا است و مدیریت آزمایشگاه تعامل اجتماعی برکلی را نیز بر عهده دارد.

greater_good_science_center

او در سال ۱۹۸۴ درجه‌ی BA را در سایکولوژی و سوسیولوژی (جامعه‌شناسی) از دانشگاه کالیفرنیای سانتا باربارا اخذ نمود و در سال ۱۹۸۹ موفق به دریافت مدرک پی اچ دی‌ از دانشگاه استنفورد شد. کلتنر در ادامه پس از سه سال کار و تلاش توانست مدرک پست دکترایش را با راهنمایی پل اکمن از دانشگاه کالیفرنیای سانفرانسیسکو دریافت نماید.

x240-zFu

کلتنر مدت زمانی را مصروف ساخت تا فیزیولوژی و اهداف احساسات را به تیم سازنده «درون و برون» در کمپ امری ویل پیکسار آموزش دهد.

emeryville

او که از سال ۱۹۹۶ میلادی مشغول تدریس و تعلیم سایکولوژی در دانشگاه برکلی است، معتقد است همه از احساس امضایی برخوردارند که در طول عمرشان تکامل می‌یابد درست مانند رایلی کاراکتر اصلی انیمیشن.

داچر کرسی علمی انیمیشن «درون و برون» را بیش از سایرین بر نظرات معلم و مراد خویش پل اکمن یکی از چهره‌های شناخته‌شده در آنتروپولوژی و سایکولوژی استوار ساخت.

پل اکمن ۱۵ فوریه ۱۹۳۴ از والدینی یهودی در واشنگتن دی سی دیده به جهان گشود و در نیوجرسی، واشنگتن، اورگن و کالیفرنیا پرورش یافت.

Paul-Ekman (2)اکمن که اکنون (۲۰۱۵) ۸۱ ساله است از شخصیت‌های پیشگام و تأثیرگذار در مطالعه احساسات و هیجانات و ارتباط آن‌ها باحالت چهره افراد به شمار می‌آید. او اطلس احساسات (هیجانات) را با بیش از ده هزار حالت چهره ابداع کرد و توانست به‌عنوان بهترین انسان دروغ‌یاب در جهان شناخته شود. به همین دلیل است که حوزه‌ی «تشخیص احساسات در مذاکره» معمولاً با معرفی پل اکمن و کارهای او آغاز می‌شود.

paul-ekman-booksاو سال‌ها به نقاط مختلف جهان سفر کرد و حتی در میان قبایل بدوی زندگی کرد تا به این اطمینان برسد که همه انسان‌ها مستقل از سن و رنگ و نژادشان، احساسات خود را به شکل یکسانی در چهره بروز می‌دهند.

paul-ekmanنتایج حاصل از تحقیقات و نظریات اکمن پشت دیوار دانشگاه‌ها و لابلای سطور کتاب‌هایش مدفون نماند بلکه به عرصه‌ی عمومی و محافل پرسروصدای رسانه‌ای نیز ورود یافت. سریال تلویزیونی آمریکایی «به من دروغ بگو» (که برگرفته از عنوان یکی از کتاب‌های اکمن است) عمیقاً متأثر از نظرات اوست.

lie_to_me_season_2_episode_10

وی همچنین مشاوره‌ی مستند چهره‌ی بشر (هیومن فیس) که در سال ۲۰۰۱ میلادی از شبکه بی‌بی‌سی به نمایش درآمد را عهده دار بود.

The_Human_Face_DVD_cover

اکمن بر این باور است که احساسات، هیجانات و حالات درونی مجزا، قابل‌اندازه‌گیری و ازنظر فیزیولوژیکی متمایز هستند. او هرچند در ابتدا تصور می‌کرد، احساسات و حالات درونی تابعی از فرهنگ و نژاد است اما در ادامه ضمن آشنایی با سیلون تامکینز و نظرات داروین به این نتیجه رسید که احساسات و حالات چهره به فرهنگ و قومیت محدود نمی‌شود بلکه گستره‌ای به پهنای کل جهان دارد. اکمن در مصاحبه با مجله علوم انسانی فرانسه تغییر نظر خود را از نسبی بودن حالات در فرهنگ‌های مختلف جهان (که نگاه غالب قرن ۲۰ میلادی بود) به جهان‌شمول بودن آن‌ها، این‌گونه شرح می‌دهد:

Paul+Ekman

«من هیچ تحصیلی در انسان‌شناسی نداشتم اما زمانی که شروع به کار بر روان‌شناسی عواطف کردم خود را ناچار دیدیم که به موضوع اشکال بیان عواطف در چهره و تغییرات آن بپردازم. مطالعه بر حرکات بدنی کار بسیار ساده‌تری بود زیرا چهره انسان پیچیدگی زیادی دارد؛ اما در این زمان من با یک روان‌شناس به نام سیلون تامکینز (Silven Tomkins) کار می‌کردم که به من قرائت آناتومی چهره انسانی را آموخت. تامکینز یکی از معدود طرفداران تز چارلز داروین درباره منشأ واکنشی بیان‌های چهره انسانی بود. موضع او در تضاد با جریان فرهنگ‌گرای غالب در آن زمان قرار داشت اما به نظر من جالب آمد و فکر کردم این مناقشه زیبایی است که ارزش دارد آن را به آزمون واقعیت‌ها بگذاریم. من گمان می‌کردم می‌توانم اشتباه بودن تز تامکینز را ثابت کنم اما برعکس به این نتیجه رسیدم که او حق داشت. درواقع من فکر نمی‌کردم به این نتیجه برسم زیرا تحصیلات من عمدتاً تحت تأثیر رفتارگرایی بود و همان‌گونه که می‌دانید در این گرایش نظر بر آن است که رفتارهای انسانی اکتسابی بوده و بنا بر فرهنگ‌ها آموخته می‌شوند؛ و این همان چیزی بود که می‌خواستم ثابت کنم اما نتایج کار عقیده‌ام را عوض کرد، اتفاقی که نادر و استثنایی است: اغلب دانشمندان به دنبال آن هستند که فرضیاتشان را اثبات کنند؛ و من عکس چیزی را که به آن باور داشتم یافتم. پس‌ازاین ماجرا بود که ناچار شدم انتقادات انسان‌شناسان را دریافت کنم که به من ایراد می‌گرفتند که برای آنچه می‌گویم تحصیلات لازم را نکرده‌ام.»

اکمن در جمع‌بندی مطالعاتش به این نتیجه رسید که ۶ حس پایه وجود دارد:

انگر، دیسگاست، فییر، هپینس (جوی)، سدنس، سورپرایز (شوک)

basic emotions

پته داکتر بر این شد که از میان ۶ حس یا حالت مطرح در نظر اکمن ۵ تای آن را نگه‌داشته و سورپرایز یا شوک را با کاراکتر فییر تلفیق کند.

مغز بهترین کاندیدا برای استقرار و حیات این ۵ حس گزینش شد.

riley brain and emotion

پته داکتر و تیم همراه او به زیبایی هرچه‌تمام‌تر سفری را به جهان ذهن رایلی و سایرین آغاز می‌کنند تا تصویری واضح و گویا از فرضیات به‌جای مانده از سایکولوژیست‌هایی چون اکمن ارائه دهند. سفر آن‌ها اگرچه پر نقص و بی‌انتها باقی می‌ماند اما توصیفی خیال‌انگیز در معرض دید همراهان این سفر مهیج و پرحادثه قرار می‌دهد که مشاهده‌ی آن را برای مخاطبانش لذت‌بخش ساخته و اطلاعات قابل‌تأملی از جدیدترین یافته‌های سایکولوژی درزمینهٔ حالات درونی انسان‌ها و حیوانات در اختیار آنان قرار می‌دهد.

سفر اینساید آوت (درون و برون) برخلاف خیل کثیری از فیلم‌ها و انیمیشن‌ها سفری سوبژکتیو (درونی، ذهنی) است که هدف آن موشکافی و بررسی جهان درون ذهن و بررسی روابط میان ساکنان اوست. غالب نماها و اتفاقات در درون ذهن رقم می‌خورند و عکس‌العمل‌های جسمی موجودات در جهان ابجکتیو (بیرونی، عینی) حاصل کنش‌های ساکنان جهان درون کاسه‌ی سر است. این موضوع مایه‌ی تعجب نیست چراکه بشر غربی در پس ذهنش خلاصه می‌شود. ذهنی که جایگاهش با توسعه‌ی علم از ساحت متافیزیکال (مابعدالطبیعه) خود در عالم فلسفه اخراج شده و به ساحتی فیزیکال (روگرفتی از طبیعت) چون مغز فروکاست یافته است. به باور جوی این محتویات درون مغز رایلی است که شخصیت او را شکل می‌دهد نه مفاهیمی چون متافیزیک یا حتی بسیار فراتر از آن، مفاهیمی چون عالم روح و معنا.

اولین اشکال همان ابتدای کار رخ می‌نمایاند. چرا همه‌چیز در ذهن و حتی کوچک‌تر از آن، در مغز خلاصه‌شده است؟ این پرسشی است که گستره‌ی ابتدا تا انتهای انیمیشن را پوشش می‌دهد.

سفر دوربین از جهان بیرون و ابجکتیو به جهان درون و سوبژکتیو همواره از پهنای پیشانی آغاز می‌شود یعنی جهان حالات، هیجانات و احساساتی که واکنش‌های انسان تابع رخدادهای درون آن است، در کاسه‌ی سر محصور می‌شود.

از درون به برون آمدن و از برون به درون رفتن‌های دوربین (که در عنوان فیلم نیز مستتر است) باهدف توصیف حالات درونی و بیرونی انسان‌ها البته تنها، در دایره‌ی گفتمان اکمن، کلتنر و داکتر حد نمی‌خورد بلکه وسعتی به درازای تاریخ تفکر در غرب دارد. صرف‌نظر از بازی‌های رسیونالیسم و امپریسیسم که یکی اصالت را به ذهن و دیگری اصالت را به عین می‌دهند، جهان‌بینی غربی در طول تاریخ تطورش، همواره محبوس در ماده بوده است. ماده‌گرایی بهانه‌ای است تا بشر غربی با ذره‌بین متریالیسم به دنبال شناخت حالات درونی انسان برود. کارکرد علومی نظیر بایولوژی و سایکولوژی به‌ویژه در سده‌های اخیر نیز اثبات این موضوع بوده که آنچه با نام ذهن خوانده می‌شود نه‌تنها پشت خاک‌ریز متافیزیک (و شاید معنا) سنگر نگرفته بلکه خود را در پس لایه‌های سخت و مادی جمجمه پنهان ساخته است؛ هرچند اگر متافیزیک همان ذهن باشد، راهی نیست جز پذیرش این موضوع که متافیزیک به فیزیک فروکاست یافته است.

 51-05-12-Tekhne

پس اگر قرار باشد همه‌چیز در مغز خلاصه شود، روح، نفس، فطرت و سایر گزاره‌های معنایی کجای قصه جای می‌گیرند؟

مگر می‌شود مخلوق والامقامی چون روح که نفخه‌ی الهی است در بافت نرم مغز جای گیرد و پس از مرگ نیز خبری از آن نباشد؟

در پارادایم امانیسم، جهان پس از مرگ توصیف‌ناپذیر است. با چنین شرایطی که جهان همچون حباب است و پوچی بر آن چیرگی دارد، بشر ملزم به قانون بی‌قانونی است تا بدون رعایت هیچ‌گونه قید و شرطی بر خواسته‌ها و تمایلاتش جامه عمل پوشانده و غایتی برای خویش و جهان متصور نباشد. لذا با چنین تعریفی امانیستی از ذهن، عدم سنخیت آن با روح همچون روز روشن می‌شود. ذهن امانیستی تفاوتی بین حق و باطل قائل نیست و عموماً محل زایش تفکرات ناقص و باطل است درحالی‌که شأن روح از تراوش تفکرات منحرف مبراست. روح مخلوقی والاست که خدا بر انسان نفخه می‌کند و قطعاً راهی برای ورود آلودگی بدان وجود نخواهد داشت.

فطرت نیز ناخودآگاه با پذیرش اصالت ذهن در باور بشر کم‌رنگ شده و در حاشیه قرار می‌گیرد. فطرت ودیعه است از جانب خداوند که فهم و ادراک آن با دشواری‌های فراوانی همراه است. فطرت نوری است که به‌حق دعوت می‌کند و از باطل بازمی‌دارد. مصداق مجسم عاملان به فطرت ائمه اطهارند؛ آنان با نیالودن دامن خویش به گناهان و خطیئات عصمت را به ما آموختند؛ اما این نور زمانی فعال است که تیرگی‌های گناه نفس بشر را نپوشانده باشند. پوشش ظلمات بر نفس مانع بازگشت انسان به خویشتن خویش خواهد شد.

در فیلم صحنه‌هایی به تصویر می‌آیند که راه به فطرت می‌برند اما باکمال تعجب و تأسف تحت پوشش‌های بایولوژیکی مادی‌گرا مستور می‌مانند. عشق به پدر و مادر، دوستی و صداقت (البته با رعایت حدود الهی) همگی فطری‌اند اما شوربختانه چون مشاوران راه‌گم‌کرده‌ی انیمیشن از ماهیت و حقیقت فطرت غافل بوده در دام داروینیسم گرفتار گشته‌اند. فطرت فاقد مکانت و جایگاه (وجاهت) مادی است اما مخاطب برداشت دیگری از فطرت پنهان در پس ظاهر تصاویر زیبای انیمیشن خواهد داشت؛ اینکه مؤلفه‌های فطرت در حصار ماده گرفتارند. احاله فطرت به ماده تناقض، نقص و انحرافی آشکار است که خواه یا ناخواه گریبان تیم سازنده اثر را گرفته است. نمی‌شود از فطرت سخن گفت اما به عالم معنا نظر نداشت. فطرت با معنا و غیب گره‌خورده و برای فهم آن راه گریزی نیست جز اینکه به غیب ایمان آورد.

با عبور از پوسته‌ی زمین ذهن، محتوای درونی آن با جذابیت‌های بیشتری پیش روی مخاطب به نمایش گذاشته می‌شود. بازیگرانِ اصلیِ کنش‌ها و واکنش‌هایِ ناشی از احساسات و حالاتِ درونیِ انسان، ساکنان حریم جهان ذهنی اویند. محیط و بستر شکل‌گیری وقایع اصلی داستان و توصیف حالات و احساسات بشری، ذهن دختری با نام رایلی است.

Riley_Anderson

بااین‌وجود گاه دوربین از جهان ذهن او برون آمده و به جهان ذهن اطرافیان رایلی ورود می‌یابد تا مخاطب را هرچند کوتاه از اتفاقاتی که درون ذهن بزرگ‌سالان می‌گذرد نیز آگاه سازد.

ماهیت بایولوژیکی (زیست‌شناختی) ذهن و مغز:

گام اول برای فهم دقیق جهان‌بینی داکتر، کلتنر، اکمن و سایر روانشناسان و انتروپولوژیست‌های همراه آنان ادراک ابعاد بایولوژیک جهان ذهن است.

به بیان «درون و برون»، نقشه جهان ذهن بشر در کاسه سر و مکانی به نام مغز پیاده‌سازی شده است. همان‌طور که پیش‌تر نیز اشاره شد بنا به برخی یافته‌های علمی، بشر غربی بر این موضوع پای می‌فشرد که ذهن بشر با تمام متعلقاتش در مغز او استقرار دارند. مخاطب نیز بی‌هیچ اراده‌ای باید به این نظر احترام گذاشته و با این پیش‌فرض به تماشای فیلم بنشیند که: «ذهن دارای جهانی است و آن جهان در مکانی با نام مغز استقرار دارد.»

پس قرار است سفری صورت گیرد به درون مغز انسان تا کشفیات گذشتگان صرف‌نظر از بررسی صحت‌وسقم آن بازخوانی شده و در معرض دید بینندگان جهانی این شاهکار پیکسار قرار گیرد.

حال معماری جهان ذهنی یا به بیانی بهتر جهان مغزی از چه اشکالی شکل یافته و چگونه حالات انسان را پیش می‌راند؟

تصویر زیر خلاصه‌ای از نقشه معماری جهان ذهن از منظر داکتر و تیم مشاورانش است:

riley-brain-11

معماری ذهن یا مغز، دفعتاً رقم نمی‌خورد بلکه با تطور شخصیت و گذران عمر بسط و گسترش می‌یابد. خط سیر داستانی به‌گونه‌ای شکل می‌گیرد که در آن تنها تطور شخصیت رایلی از بدو تولد تا اندکی پس از بلوغ زیر لنز و دقت دوربین داکتر قرارگرفته است و خبر چندانی از تطور ذهن سایر کاراکترها در میان نیست. بر این مبنا برای شناخت ذهن و تطور آن چاره‌ای نیست جز اینکه با ورود به ذهن رایلی موافقت کرده و به نظاره رویدادهای درون و برون آن بنشینیم.

ذهن رایلی در بدو تولد بکر و دست‌نخورده است.

riley-brain-map-birth

کنترل و مدیریت حالات از درون ساختمان فرماندهی مرکزی انجام می‌پذیرد.

ساختمان مدیریت و فرماندهی ذهن رایلی

اولین احساسی که پا پیش گذاشته و پنل ساده تک دکمه‌ای موجود در اتاق کنترل را می‌فشرد، حالتی نیست جز جوی. joy

فشردن دکمه منجر به خنده‌ی رایلی شده و تعریف و تمجید والدینش را به همراه دارد. این اولین تصویر خاطره‌انگیز است که رایلی از شادی پدر و مادرش ثبت می‌کند. تصاویر رویدادها در کره‌هایی رنگارنگ ضبط و برای مدت‌زمانی کوتاه در اتاق کنترل مرکزی محافظت و پس از آغاز زمان استراحت به بخش طولانی‌مدت (حافظه طولانی‌مدت) منتقل می‌شوند.

memory

پس از جوی که خنده بر لبان رایلی می‌نشاند، سدنس پرتره‌ی غم و اندوه خود را به پنل رسانده و با فشردن کلید، خنده‌ی دخترک نورسیده را به گریه بدل می‌کند.

sadness

رایلی به سن کودکی پای می‌گذارد. حال زمان آن رسیده که حالات بیشتری در ساختمان کنترل ذهن او حضور یابند و به نقش‌آفرینی مشغول شوند. فییر کاراکتری است که نقش او مراقبت از آسیب‌های احتمالی آینده است.

fear

وی با فشردن تعدادی از دکمه‌های پنل مدیریت که نسبت به دوران تولد رایلی قدری وسعت یافته مانع از آسیب فیزیکی رایلی هنگام عبور از روی سیم برق می‌شود.

زمان غذا خوردن فرامی‌رسد. رایلی از کلم بروکلی نفرت دارد پس طبیعتاً حالتی در او وجود خواهد داشت که مدیریت نفرت و انزجار را عهده‌دار است. نام این کاراکتر دیسگاست است.

Disgust

مرد کوتوله‌ی قرمزرنگ ذهن رایلی که کراوات به گردن دارد و مدام ابرو در هم کرده و غضبناک به سایرین می‌نگرد، انگر است.

anger

وظیفه‌ی او تغییر میمیک صورت رایلی به ترکیبی خشم‌آلود و غضبناک است.

در اتاق فرماندهی، پشت پنل مدیریت، محفظه‌ای موجود است که در آن کورمموری ها جایگذاری می‌شوند.

core memory
کورمموری‌ها

مهم‌ترین رویدادهای دوران زندگی رایلی در کورمموری‌ها ضبط‌شده‌اند. آن‌سوی ساختمان مدیریت جزایر شخصیتی رایلی استقرار دارند.

headquarter-11

این جزایر به‌وسیله‌ی کورمموری‌ها ایجاد و تأمین انرژی می‌شوند. هر اتفاقی که کورمموری‌ها را از جای خود جدا کند رگ حیات جزایر شخصیتی رایلی را قطع کرده و منجر به مرگ آن‌ها و درنهایت فرورفتنشان در دره‌ی فراموشی خواهد شد.

تعداد و کیفیت جزایر شخصیتی رایلی به‌تبع افزایش سن و تکامل شخصیتی او تغییر می‌یابند. جهان ذهن رایلی در سن ۱۱ سالگی از ۵ جزیره تشکیل‌شده است. جزایر خانواده، دوستی، صداقت، گوفیبال و هاکی شخصیت رایلی را شکل می‌دهند. آنچه از رایلی دیده می‌شود ناشی از وجود این بخش از ابعاد ذهنی اوست. به بیان ساده‌تر شخصیت واقعی رایلی به وجود و عدم وجود جزایر شخصیتی‌اش وابسته است.

مقایسه‌ی نقشه‌ی انسان در «درون و برون» و نقشه‌ی انسان در قرآن:

پس از آشنایی با کلیات جهان ذهنی رایلی زمان آن فرارسیده قدری به نگاه اسلام به انسان نیز رجوع کنیم. گام اول در شناخت انسان خروج از چنبره‌ی آنتروپولوژی و بشرشناسی غربی و شرقی است. در اسلام اصالت با ذهن نیست بلکه با روح (ودیعه‌ای الهی و مخلوقی نورانی) است. در گام دوم نقشه‌ی انسان در قرآن را پیش روی گذاشته و با دقت تمام بدان می‌نگریم.

35 T

در نگاه اول به نقشه انسان در قرآن شلختگی، بی‌نظمی و نقص مدل غربی پیش رویمان آشکار می‌گردد. مدل غربی تنها جوابگوی بخشی از ساحت وجود انسان است آن‌هم بابی نظمی تمام و عدم تجانس و تقارن مناسب در چینش حالات آدمی. آنچه تاکنون سایکولوژیست‌هایی نظیر اکمن، کلتنر و سینماگرانی چون داکتر پی گرفته‌اند محصور به دولایه صدر و شغاف بوده است و ورود چندانی به لایه‌های عمیق‌تری چون قلب و فؤاد نداشته‌اند.

اکمن پس از مطالعات و تحقیقات طولانی احساسات و حالات درونی انسان را در ۶ لایه دسته‌بندی کرده، آن‌ها را مجزا، قابل‌اندازه‌گیری و ازنظر فیزیولوژیکی متمایز می‌خواند. نقص کار اکمن و پیروان نظر او این است که ابتدا حالات و احساسات را در دیوارهای ذهن و سپس در بافت نرم مغز زندانی می‌کنند و در ادامه بابی نظمی هر چه بیشتر به ارائه‌ی مدلی شلخته و بی‌قاعده در شناخت حالات درونی بشر می‌پردازند. کل فرایض اکمن در بشرشناسی‌اش البته با تخفیف زیاد و صرف‌نظر از صحت‌وسقم، کیفیت و کمیت همان حالات (که در ادامه مورد کنکاش و بررسی‌های بیشتر قرار خواهند گرفت) تنها و تنها دولایه از ساحت درون%