joh3n33

سالها پیش فیلمی تحت عنوان « ماتریکس » اکران شد که انقلابی در خلق صحنه های اکشن در هالیوود بود و همچنین کیانو ریوز را به ستاره ای در سینمای اکشن مبدل کرد. حال پس از گذشت سالها از ساخت سری فیلمهای « ماتریکس » ، بدلکاران کیانو ریوز در فیلم « ماتریکس » به همراه خودِ او در فیلمی تحت عنوان « جان ویک » دور هم گرد آمده اند تا دنیای اکشن مد نظرشان که متفاوت با آنچه که امروز در هالیوود شاهدش هستیم را به مخاطبان عرضه کنند.http://moviemag.ir/images/phocagallery/1/John_Wick/thumbs/phoca_thumb_l_5.jpg

« جان ویک » البته از لحاظ داستانی حرف چندان مهمی برای گفتن ندارد. داستان فیلم درباره یک آدمکش سابق به نام جان ویک ( کیانو ریوز ) است که مدتهاست از آدمکشی دست کشیده و مثل بسیاری از ضد قهرمانان امروزی هالیوودی ابدا اعصاب انجام هیچ کاری را ندارد تا اینکه مافیای روسیه از راه می رسد و سگِ جان ویک که هدیه همسر از دست رفته اش بوده را می کشد. همین دلیلِ قوی باعث می شود تا جان ویک به حیطه ای که در آن تخصص دارد بازگردد و برای گرفتن انتقام سگش(!) حمام خون راه بیندازد و…

« جان ویک» از لحاظ داستانی در رده آثار رده ب هالیوود دسته بندی می شود اما از لحاظ فنی می توان فیلم را در رده یکی از بهترین ساخته های هالیوود در چند سال اخیر معرفی کرد که به خوبی به دورانِ اکشن خشن تک نفره هالیوود بازگشته است.http://moviemag.ir/images/phocagallery/1/John_Wick/thumbs/phoca_thumb_l_4.jpg

« جان ویک » برخلاف اکشن های مدرن هالیوودی، از حربه های مختلف برای خلق صحنه های اکشن نظیر لرزش دوربین که منجر به پرت شدن حواس تماشاگر از صحنه می شود و مشخصاً ضعف های صحنه را هم می پوشاند، خودداری کرده است و اکشنی صادقانه را تقدیم تماشاگر کرده که می توان به خاطر آن از سازندگان قدردانی کرد.

لحظات اکشنِ فیلم با توجه به اینکه دو کارگردان فیلم هر دو از بدلکاران حرفه ای سینما هستند، بسیار عالی و تماشایی از آب درآمده و نمی توان به راحتی از آن چشم پوشی کرد. در اینجا خبری از تکان های شدید دوربین نیست و هرآنچه که در تصویر نقش بسته حاصل ساعتها تمرین حرکات رزمی بوده که حداقل کیانو ریوز به خوبی با آن آشنایی دارد و تجربه حضور در فیلم « ماتریکس » حسابی در اینجا به کمکش آمده است.http://moviemag.ir/images/phocagallery/1/John_Wick/thumbs/phoca_thumb_l_3.jpg

چد استاهلسکی و دیوید لیتچ با بهره گیری از سالها تجربه حضور در آثار اکشن ، در ساخت « جان ویک » از عناصری که باعث ضعف قابِ تصویر فیلم می شده پرهیز کرده اند. در واقع این دو کارگردان به خوبی می دانسته که اند که « جان ویک » قرار نیست در بخش داستان برای تماشاگر پیامی داشته باشد و حتی چنانچه لازم نمی بود حتی همین چند خط خلاصه داستان را هم از فیلم جدا می کردند تا به بخش اکشن برسند! به همین جهت فیلم پس از یک مقدمه بسیار کوتاه به سراغ اکشن می رود که در این بخش بطور کامل به توفیق می رسد.

فیلم با بهره گیری از تک نماهای تماشایی و شات های طولانی که دربرگیرنده اکشن خالص است، اثری است که می توان گفت برای تک تک دقایقش برنامه ریزی شده و کیفیت بالای صحنه های اکشن به خوبی این پیام را به مخاطب می رساند که سازندگان برای شعور مخاطبشان ارزش قائل شده اند و از بکارگیری نیرنگ های رایج فیلمسازی که تدوین شلاقی و ” یک ثانیه ای ” از جمله آنها بوده پرهیز کرده اند. « جان ویک » خوشبختانه در فصل اکشن ابدا اعتقادی به حرکت سریع دوربین ندارد و شما می توانید پس از مدتها مشاهده کنید که طرفهای درگیر در داستان بی آنکه باعث چشم درد مخاطب شوند می توانند آدرنالین خون تماشاگر را بالا ببرند.http://moviemag.ir/images/phocagallery/1/John_Wick/thumbs/phoca_thumb_l_7.jpg

کیانو ریوز به سبک آثار کلاسیک اکشن ، تک ستاره فیلم « جان ویک » است. ریوز در نقش جان ویک یک ضد قهرمان جذاب است که اگرچه احساسات نصفه و نیمه ای هم دارد اما در بخش کشت و کشتار برای تماشاگر قابل قبول تر است. اغلب آثار اکشنی که ریوز در سالهای اخیر در آنها ایفای نقش کرده ، شکست سختی در گیشه خوردند و حتی فیلم « Man of Tai Chi » که خود ریوز کارگردانی آن را بر عهده داشت نتوانست دستاوردی برای او بدست بیاورد. اما حالا ریوز با « جان ویک » حضور قدرتمندش را در عرصه آثار اکشن را به رخ همکارانش می کشد و بار دیگر ثابت می کند که هنوز هم انتخاب عالی در این زمینه است. دیگر بازیگران فیلم هم از جمله میکل نیکویست در نقش های خود بازی قابل قبولی از خود ارائه داده اند اما در واقع این فیلم، فیلمِ کیانو ریوز است!http://moviemag.ir/images/phocagallery/1/John_Wick/thumbs/phoca_thumb_l_8.jpg

« جان ویک » توضیح اضافه دیگری ندارد. فیلم در بخش داستان و روایت حرفی برای گفتن ندارد و ادعایی هم در این زمینه ندارد. فیلم با یک داستان عجیب و غریب آغاز می شود و به بهانه آن اکشن های نفس گیری را تحویل مخاطب می دهد و از او می خواهد که براساس این صحنه ها فیلم را قضاوت کند.« جان ویک» را بطور خلاصه می توان هدیه ارزشمند سازندگان به طرفداران ژانر اکشن عنوان کرد. خوشبختانه بعد از مدتها فیلمی اکران شده که برای زمان مخاطبش ارزش قائل شده و با استفاده از حربه های سبک فیلمسازی اکشن پول را به زور از جیب مخاطبینش خارج نمی کند. لذت تماشای « جان ویک » می تواند باعث شود که گذر زمان را احساس نکنید.


iRev.ir-Line

بررسی نقد فارسی

«جان ویک / John Wick» گونه ای از اکشن هیجان آور است که به ندرت این روزها می‌توان روی پرده سینماها دید. نسل این ژانر پرطرفدار، که در دوران اوجش افرادی چون استالونه و شوارزنگر طلایه‌دارانش بودند، در طول دو دهه گذشته رو به انقراض رفته است. هر از گاهی، فیلمی مانند «یورش/ The Raid» (یا دنباله بزرگ‌تر و بهترش «یورش ۲/The Raid 2») برای راضی کردن طرفدارانی، که عاشق خشونت از درجه R هستند، ساخته می‌شود ولی گرایش در حال افزایش مردم به اکشن PG-13 و ظهور تصورسازی کامپیوتری منجر به منسوخ شدن مکتب قدیمی خشونت سینمایی شده‌اند. بعد، ناگهان برای روشن کردن مجدد شعله این گونه فیلم‌ها سر و کله کیانو ریوزی پیدا می‌شود که حضورش در این ژانر بعید است. این فیلم می‌تواند برای آن‌هایی، که برای دیدن یک اکشن بی قید و بند له له می‌زنند، بهترین فیلم فصل پاییز باشد.

صحبت چندانی درباره فیلمنامه نمی‌توان کرد، اما این را می‌توان گفت که ماجرای فیلم حول یک داستان انتقامگیری می‌چرخد. فیلم‌هایی از این دست روایت چندان عمیقی ندارند، بلکه بیشتر روی هدایت قهرمان فیلم از میان مجموعه ای از آدم‌های بد بسیار قدرتمند تا رویارویی رخ به رخ او با رئیس بزرگ تمرکز می‌کنند. به نوعی این فیلم را می‌توان نوعی بازی کامپیوتری خواند. بنابراین جای تعجب ندارد اگر بگوییم که «جان ویک» خویشاوند تجاری بازی کامپیوتری «روز تسویه حساب ۲/Payday 2» است. هنگام صحبت درباره «جان ویک» می‌توان به فیلمهای سینمایی زیادی از این دست، که قبلاً ساخته شده‌اند، اشاره کرد اما بیشتر از همه نسخه «تقاص / Payback» با بازی مل گیبسون را به یادم می‌آورد. ریوز در نقش شخصیت همنام فیلم ظاهر می‌شود. آدمکش سابقی، که وقتی ماشینش و سگش توسط جوجه خلافکاری به نام آیوسف تاراسوف (با بازی الفی آلن) ربوده و کشته می‌شوند، از بازنشستگی در می‌آید. آیوسف پسر رئیس قبلی ویک، ویگو تاراسوف (با بازی میکل نیکویست) است. مسیر منتهی به این پدر و پسر، ویک را وادار به رویارویی با گروهی از اوباش متشکل از دوستان، همکاران و دشمنان قدیمی می‌کند که نقش برخی از آن‌ها را بازیگرانی مانند ویلم دافو، آدرین پالیکی، جان لگوییزامو و یان مک شین ایفا می‌کنند.

مهم‌ترین نقطه قوت «جان ویک»، حرکت بی وقفه‌اش است. فیلم زمان خفته زیادی ندارد. تنفس‌هایی هر چند وقت یک بار در فیلم دیده می‌شوند مثلاً چند صحنه جالب که در هتلی رخ می‌دهند که در آن مهمانان اجازه ندارند درباره کار صحبت کنند. (معلوم می‌شود که نقض این قانون عواقب وخیمی به همراه دارد). با این حال، «جان ویک» عمدتاً می‌داند که چی هست و بابت این موضوع اصلاً هم شرمنده نیست. «جان ویک» اکشنی پرشور است که اصلاً وانمود نمی‌کند که می‌خواهد چیز دیگری باشد. در فیلم شاهد گفتگوی کوتاهی درباره کارما و خداوند هستیم که البته نه عمیق و نه طولانی است.

به جهات فراوانی، ریوز انتخاب بی عیب و نقضی برای این نقش است. ویک را می‌بینیم که در ماتم از دست دادن همسرش نشسته است. بنابراین وقتی سراغ کارش می‌رود عواطفش سرخورده و البته سر جای خود هستند. ریوز قبلاً هرگز در چنین نقشی بازی نکرده بود؛ حضور او روی پرده همواره قدرتمندترین دارایی وی بوده و اینجا نیز این ادعا درست از آب در آمده است. ویک بیشتر شبیه قدرت طبیعت است تا یک شخصیت کاملاً تحقق یافته. ریوز آن قدر سابقه دارد که بیننده را با خود همداستان کند، اما مانند «برابرسازِ / The Equalizer» دنزل واشنگتن گذشته‌اش تار است. بازیگران مکمل به خوبی انتخاب شده‌اند، میکل نیکویست نقش تبهکاری که هنگام عصبانیت کف از دهانش بیرون می‌ریزد را خوب بازی کرده و آدرین پالیکی به شخصیت بیوه ای که، شوهرش را کشته است، کمی چاشنی جذابیت س*ک*سی افزوده است.

اعتراض دیگرم (که البته اعتراض بزرگی نیست) به نمایش «جان ویک»، فلاش فورواردی است که در ابتدای فیلم شاهد آن هستیم؛ این نه تنها چیزی به پیشرفت روایی فیلم اضافه نمی‌کند، بلکه اطلاعات زیادی درباره چگونگی اتمام فیلم به بیننده می‌گوید. با جلو رفتن داستان فیلم این فلش فوروارد همیشه در ذهنمان باقی می‌ماند؛ این اقدام کارگردان باعث انحراف غیرضروری فیلم می‌شود.

فیلم توسط دو بدلکار/تنظیم کننده سابق به نام‌های دیوید لیچ و چاد استاهلسکی کارگردانی شده است (طبق قوانین صنف کارگردانان آمریکا، تنها استاهلسکی باید عنوان کارگردان را داشته باشد). آن‌ها درک خوبی از نحوه فیلم‌برداری از یک نبرد دارند و هرگز به درد کات‌های خیلی سریع که صحنه اکشن را به کاغذ رنگی‌های بصری تنزل می‌دهند، گرفتار نمی‌شوند. شلیک‌ها در «جان ویک» کوتاه و وحشیانه هستند و چند نبرد تن به تن تا ابد ادامه نمی‌یابند. یک تعقیب و گریز با ماشین وجود دارد که البته کوتاه و شیرین است. لیچ و استاهلسکی را شاید نتوان در فهرست کوتاه کارگردان‌های نامزد ساخت اقتباس بعدی از داستان‌های جین آستن گنجاند، اما وقتی صحبت فیلم‌های اکشن در میان باشد این دو کارشان را خوب بلدند.


iRev.ir-Line

بررسی آریا فیلم

John-Wick-2014-Movie-HD-Wide-Wallpaper-1366x768

بعد از اثر نسبتا خوب فرمانروایان خیابان , کیانور ریوز از جریان اصلی سینما دور شد و عدم توفیق مورد انتظار در تجربه شخصی مرد تای-چی و تجربه بلاک باستری ۴۷ رونین ، ندای افول یکی از ستاره ها رو می داد اما همکاری ریوز با دیوید لیچ و چاد استاهلسکی باعث شد تا بتونه بازهم خودی نشون بده . البته برخورد مخاطبین و منتقدین عموما کمی بیش از سطح واقعی فیلم بوده چرا که جان ویک برخلاف اکشن تراز اول و سرحالش , در فیلمنامه بدجور سطحی و خسته کنندست.
johnwick2a1معمولا در آثار اکشن بیش ترین تمرکز روی سکانس های اکشنه و دقت روی وجه بصری خیلی جدی گرفته نمی شه خصوصا که دوربین لرزان ، کم تر مجالی برای قاب بندی های ایستا و شکیل میده و همین تفکر و دقت روی قاب بندی و جذابیتهای بصریِ جان ویک ، در وهله اول اون رو از اکشن های معمول پیش انداخته و دقایق آروم ابتدایی ، هوشمندی فیلم رو بیشتر نشون میده چراکه کیه که ندونه این دقایق ، آرامش قبل از طوفانه . نمایش کامل کشته شدن تک تک افراد و گاها چند نفر صرفا در یک برداشت بدون قطع و همچنین ترکیب متنوع و جذاب موسیقی و البته وجود تیپ و استایل ریوز و کمک گرفتن از آثار گذشته ، جان ویک رو به اکشنِ تک نفره ای متفاوت و گاها غافلگیرکننده تبدیل کرده .
johnwick-اما مگه می شه فیلمی رو اکشنی خالص دونست و تنها به خاطر سکانس های اکشن اون رو به عنوان فیلمی خوب ارزیابی کرد ؛ جواب قطعا منفیه . بدون در نظر گرفتن پرداخت ضعیف همسر جان و عدم اثر گذاری لازم در نقطه آغازین ، نقطه عطف داستان که برانگیخته شدن قهرمانه و به خاطر یه ماشین و یه سگ اتفاق می افته به شدت احمقانست و کافیه این انگیزه رو با برابرساز دیگر اکشن تک نفره سال مقایسه کنید و ظاهرا باید به جمله ” It’s personal ” اکتفا کرد . روند فیلم و این انتقام شخصی فارغ از سکانس های اکشن ، هرگز برای مخاطب جدی نمی شه و همذات پنداری ایجاد نمی کنه ؛ متاسفانه این رویه در مورد پرداخت بقیه کاراکترها و اتفاقات تا پایان ادامه داره و بعیده مخاطب بتونه ویژگی خاصی بجز آدمکشی حرفه ای برای این کاراکترها بیان کنه و در این بین صرفا خود ویگو (مایکل نیکوییست) ، پرداختی قابل قبول داره .

John_Wick_1تمرکز روی جنبه های تکنیکی و تلاش برای خلق اکشنی منحصربه فرد ، رابطه معکوسی با فیلمنامه داشته و وقتی جان ، پسر ویگو رو می کشه ، جای تعجب نیست که ادامه فیلم کشش گذشته نداره و در سکانس های پایانی هم چندان خبری از طراوت سابق نیست و شاید حتی مخاطب ترجیح بده این داستان آبکی زودتر به اتمام برسه تا تجربیاتش کمتر خدشه دار بشه و در کل به عنوان مقایسه ای شخصی ، برابرساز رو نسبت به جان ویک ، فیلمی بهتر، ارزشمندتر و حتی خشونتش رو هم به مراتب قابل قبول تر می دونم .


iRev.ir-Line

بررسی فیلمر

نقد و بررسی فیلم John Wickفیلم John Wick مارا به دنیایی می برد که در آن پر از جنایت و خلاف است. یک قاتل و هیتمن افسانه ای با نام جان ویک (کینو ریوز) به تازگی از کار خود بازنشته شده و از این دنیای خشن، به جهانی شاد تر با همسر خود هلن (بریجت مویناهان) گریخته است. اما طولی نمی کشد که همسر او قربانی بیماری سرطان می شود و زندگی شاد جان ویک به پایان خود می رسد. تنها چیزی که او می تواند به آن تکیه کند، سگ باوفایش است که آخرین هدیه ی همسرش می باشد.

پس از مدتی، جان ویک که در حال کنار آمدن با این موضوع می باشد و حالش در حال خوب شدن است، یک زورگیر روسی با نام آیوسف تاراسوف (آلفی آلن) بی رحمانه آخرین یادگار همسر ویک را می کشد. جان ویک که به شدت عصبانی است، به دنبال تاراسوف و خانواده اش می رود تا نشان دهد که سر به سر یک افسانه گذاشتن چه عواقبی می تواند داشته باشد. پدر زورگیر روسی که خطر را احساس کرده است و می داند که چه چیزی در حال آمدن است، تمام آمادگی ها و اقدامات لازم را برای متوقف کردن جان ویک انجام می دهد.

جان ویک_ کینو ریوز و سگشنویسندگی شده توسط Derek Kolstad (درک کولستاد) تازه وارد و تجدید دیدار کینو ریوز با کارگردان های David Leitch و Chad Stahelski (سه گانه ی Matrix). جان ویک فیلمی سرگرم کننده، اکشن و پر از خشونت به همراه اسطوره شناسی مناسب و جهان نویر قانع کننده است.

فیلمنامه ی کولستاد برای فیلم John Wick، جهانی خوشایند با استایل کتاب های کمیک را خلق کرده که کمی نیز جنبه ی طنز در آن وجود دارد. جهانی با واحد پول مستقل و متفاوت، زبان رمزی، و یک افسانه (جان ویک) که در آن اراذل و اوباش، قاتل های قدرتمند در کنار سایر مردم زندگی می کنند که خودش نصف جذابیت فیلم است. روایت اصلی فیلم نیز ساده است: جان ویک مورد ستم قرار گرفته و کسی باید بهایش را بپردازد و هر کسی بخواهد جلوی او را بگیرد، فاتحه اش خوانده است و باید منتظر رفتن به تابوت باشد.

کینو ریوز در فیلم جان ویککارگردانان فیلم یعنی David Leitch و Chad Stahelsi در خلق کردن ابعاد بصری و فیزیکی فیلم بسیار خوب ظاهر شده اند و با داشتن فیلم هایی مانند سه گانه ی Matrix، Fight Club، Ninja Assassin و V for Vandetta در کارنامه ی خود، در این موضوع جای تعجبی نیست.

در حالی که اکشن فیلم ممکن است انقلابی یا مبتکرانه نباشد، طراحی این فیلم به خوبی به اجرا در آمده و جلا داده شده است. صحنه های اکشن و درگیری فیلم با استایل مبارزه ی خاص جان ویک، بسیار تماشایی هستند که با طراحی و کارگردانی خوب، جذابیت آنها دو چندان می شود.

صحنه های اکشن جان ویک_John Wickکیانو ریوز در نقش شخصیت John Wick بهترین عملکرد خود در چند سال اخیر را ارائه داد. تمام چیز هایی که بیننده از او انتظار دارد شبیه بودن به یک قاتل با احساس با توانایی هنر های رزمی است که با توجه به روز های او در فیلم ماتریکس انتظارات زیادی نیز نیستند.

از بازیگران خوب دیگر فیلم می توان به مایکل نیکویست (فیلم Mission: Impossible 4) اشاره کرد که عملکردی غیر منتظره در نقش فردی ترسناک و شوخ طبع یعنی رئیس ارازل و اوباش ویگو تاراسوف پدر قاتل سگ جان ویک را به نمایش گذاشت.

در طرف دیگر، آلفی آلن بازیگر سریال Game of Thrones در نقش تیان گریجوی، در نقش خود در فیلم جان ویک نتوانست طوری که انتظارش را داشتیم ایفای نقش کند و عملکرد تقریبا ضعیفی داشت.

John Wick_ مایکل نیکویست و آلفی آلن در فیلم جان ویکدر پایان، John Wick فیلمی احمقانه و در عین حال بسیار سرگرم کننده است. این فیلم ارزش دریافت جوایز سینمایی را ندارد. ولی توانست با صحنه های اکشن جذاب، طراحی عالی و حضور ستاره ای همچون کینو ریوز طرفداران و موفقیت های بسیاری به دست آورد و زمینه های ساخت قسمت های بعدی و تبدیل شدن به یک فرانچایز را برای خود فراهم کند.


iRev.ir-Line

بررسی گیم نیوز

کیانو ریوز پرستیژ خاصی دارد، حتی اگر خبیث ترین نقش‌ها را هم بازی کند باز هم یک معصومیت خاصی در وجودش است که همدردی تماشاگر را می‌طلبد. نگاهی به نقشش در “هدیه” ساخته‌ی  سم ریمی بیندازید، فکر می‌کنید دلیل اینکه سم ریمی او را برای بازی در نقش دانی به کار گرفت چه بود؟ دانی با اینکه یکی از عصبانی‌ترین و خوف‌ترین کاراکتر‌هایی است که تابحال در عمرم دیده‌ام ولی باز هم این معصومیت است که باعث می‌شود فیلم به خوبی تا چرخش پایانی برود. در “جان ویک” هم به همین شکل است، کاراکتر او طوری پردازش می‌شود که بیننده هم از او خواهد ترسید ولی همین معصومیت است که باعث تقویت جنبه‌ای از فیلم می‌شود که مربوط به عشق او به همسرش است.

“جان ویک” داستان مردی است به نام جان ویک که به تازگی زنش مرده، سگی به دستش می‌رسد که زنش قبل از مرگش برای او تهیه کرده بود. یک روز در پمپ بنزین با چند عضو از مافیا درگیر می‌شوند و آنها هم می‌آیند، سگش را می‌کشند و ماشینش را می‌دزدند، وقتی برای انتقام می‌رود ما تازه متوجه می‌شویم که او واقعا کیست.

“جان ویک” همان داستان همیشگی را دارد، مردی به سوی انتقام می‌رود آن هم به دلیل چیز هایی که همه از عشقش سرچشمه می‌گیرد، توئیست های شخصیتی هم چیز جدید و نویی نیست ولی کار بسیار اشتباهی است اگر بخواهیم با این دور نمای کلی از صفت کلیشه‌ای به عنوان یک نقطه ضعف استفاده کنیم، ما داریم یک اکشن خالص را می‌بینیم، شما باید دنبال چیز‌های دیگری باشید.

عجیب است، امسال دو شاهکارِ اکشن را داشتیم، “یورش۲” و “جان ویک”، هر دو یک نقطه‌ی مشترک بزرگ دارند و آن هم ندادن اجازه‌ی نفس کشیدن به تماشاگر است، یکی از بزرگترین راز های موفقیت این دو فیلم را می‌توان نفسگیر بودنشان نامید، البته “جان ویک” یک ویژگی در حال فراموشی دیگر را نیز باز آفریده، آن هم استفاده از بازیگر جذاب و زیبایی مانند آدریان پالیکی در نقش قاتلی خونخوار است که یک پرستیژ س*ک*سی ای به فیلم بخشیده، چیزی که فقط در این صورت جواب می‌دهد. “جان ویک” فیلمیست که ثابت می‌کند یک اکشن عالی نه تنها به خلاقیت نیاز دارد بلکه همان چیزی باید باشد که هست، سادگی و کلیشه‌ای بودن بعضی چیز ها در فیلم آن هم به صورت عامدانه به همین دلیل است. چاد استاهلسکی، کارگردان فیلم که یک بدلکارِ جیت کان دو کار است با “جان ویک” نشان می‌دهد که اکشن را به خوبی می‌شناسد.

john wick1فیلم از لحاظ فنی عالی است، صداگذاری ماشین‌های پر ابهت آمریکایی وقتی با نورپردازی، فضاسازی و فیلمبرداری ای که در راستای افزایش هیجان فیلم و ترشح آدرنالین در بیننده است، ترکیب می شوند، ابهت خاصی به فیلم می دهد، گویی که کارگردان می‌دانسته است که تلفیق خشونت کیانو ریوز با موسیقی لایت عجیب و غریب چه نتیجه‌ای می‌دهد، گویی می‌دانسته که اگر کیانو را بر روی یک موستانگ که در حال غرش کردن است قرار بدهد، حاصلش چه می‌شود. تماشای کیانو ریوز که دارد با آن راه رفتن عجیبش به سمت یک محل می‌رود تا با خاک یکسانش کند تجربه‌ی عجیبیست. کیانو ریوز کسی که بار ها ثابت کرده است که بر خلاف آنچه بقیه فکر می‌کنند بازیگر خوبیست، دوباره بازگشته.

حرف آخر: “جان ویک” نشان می دهد که سینما فقط فیلم هایی نیست که مردم از آنها به عنوان مهجور و فاخر یاد می‌کنند، مردمی که اینطور فکر می‌کنند باید بدانند که زندگیِ سینماییشان دارای نقصی جدی است.