The Legend of Bagger Vance

The Legend of Bagger Vance

7

افسانه باگر ونس – The Legend of Bagger Vance در مجله تخصصی نقد و بررسی iRev.ir

افسانه باگر ونس تصویری از آمریکا در دورهٔ بحران اقتصادی است که در آن قهرمانی از دل مردم برای بازپس گیری غرور مردم خویش به پا می‌خیزد.

ماجرای فیلم افسانه باگر ونس در ساوانا، اواخر دهه ی ۱۹۲۰ رخ می‌دهد، جایی که «رانولف جونو» با بازیگری مت دیمن، گلف باز قدیمی حاضر می شود بار دیگر به میدان مسابقات بیاید. چند روز پیش از آغاز رقابت ها، مرد مرموزی به نام باگر ونس (نام افسانه باگر ونس از حضور غیر منظره این نقش در فیلم نشات گرفته است) با درخشش ویل اسمیت نزد «جونو» می آید و پیشنهاد می کند که چرخ حامل چوب های گلفش را در زمین مسابقه حمل کند.«جونو» می پذیرد و باگر ونس در مسابقه کمک بسیاری به او می کند تا این که مشخص می‌شود… .دیالوگهای رد و بدل شده بین رانولف و باگرونس در فیلم افسانه باگر ونس بسیار زیبا و تاثیرگذار هستند.

فیلم افسانه باگر ونس – The Legend of Bagger Vance محصول سال 2000 آمریکا به کارگردانی رابرت ردفورد که در آن بازیگرانی همچون مت دیمون، ویل اسمیت و چارلیز ترون ایفای نقش می‌کنند است.

افسانه باگر ونس - The Legend of Bagger Vance

نقد و بررسی فیلم افسانه باگر ونس – The Legend of Bagger Vance

افسانه باگر ونس - The Legend of Bagger Vance

بازیگران فیلم افسانه باگر ونس – The Legend of Bagger Vance

 نقد و بررسی فیلم افسانه باگر ونس - The Legend of Bagger Vance

نقد و بررسی فیلم افسانه باگر ونس – The Legend of Bagger Vance

تریلر فیلم افسانه باگر ونس – The Legend of Bagger Vance


irev.ir

بررسی vista.ir

نام فیلم: افسانه باگر ونس – The Legend of Bagger Vance

سال تولید : ۲۰۰۰
کشور تولیدکننده : آمریکا
محصول : جیک ابرتس، مایکل نوزیک و رابرت ردفورد
کارگردان : ردفورد
فیلمنامه‌نویس : جرمی لیون، برمبنای رمانی نوشته استیون پرسفیلد
فیلمبردار : میکاییل بالهاوس
آهنگساز(موسیقی متن) : ریچل پورتمن
هنرپیشگان : ویل اسمیت، مت دیمن، چارلیز ترون، بروس مک‌گیل، جوئل گرچ، ج. مایکل مونکریف، هاروه، پرسنل، جک لمون و لین اسمیت.
نوع فیلم : رنگی، ۱۲۶ دقیقه.

ساوانا، جنوب آمریکا، زمان حال. ̎هاردی گریوز̎ (لمون)، گلف‌بار پیر سکته می‌کند. او که در بستر بیماری افتاده، نگاهی به گذشته و دوران کودکی‌اش می‌اندازد. ساوانا، سال ۱۹۳۸. ̎جان اینور گوردون̎ (پرسنل) و دخترش، ̎آدل̎ (ترون) زمین گلفی در کنار اقیانوس می‌سازند. با شروع دوران بحران اقتصادی، ̎اینورگوردون̎ که زیر بار قرض رفته، خودکشی می‌کند. ̎آدل̎ که نمی‌خواهد زمین را به مقاطعه کارانی بفروشد که می‌خواهند در آن‌جا کارخانهٔ کاغذسازی به راه بیندازند، یک مسابقهٔ سه روزه گلف تدارک می‌بیند تا نام منطقه را سر زبان‌ها بیندازد. او موافقت ̎بابی‌جونز̎ (گرچ) و ̎والتر هیگن̎ (مک‌گیل)، قهرمان گلف را جلب می‌کند.

وقتی تعدادی از صاحب‌منصبان شهر توصیه می‌کنند که یک گلف‌باز محلی نیز در مسابقات شرکت داشته باشد، ̎هاردی̎ ده ساله (مونکریف) پیشنهاد می‌کند ̎رانولف جونو̎ (دیمن)، گلف باز قدیمی را خبر کنند که به دلیل شرکت در جنگ جهانی اول، به شدت از نظر روحی لطمه خورده است. ̎آدل̎ نیز که پس از بازگشت ̎جونو̎ از جبهه، رابطه‌اش با او قطع شده، او را مجاب می‌کند تا در مسابقات شرکت کند. چند روز پیش از آغاز رقابت‌ها، مرد مرموزی به‌نام ̎باگر ونس̎ (اسمیت) نزد ̎جونو̎ می‌آید و پیشنهاد می‌کند که حاضر است چرخ حامل چوب‌های گلفش را در زمین مسابقه حمل کند. ̎ونس̎ بعداً از ̎هاردی̎ به‌عنوان دستیارش استفاده می‌کند.

در نخستین روز مسابقات، ̎جونو̎ بد بازی می‌کند. روز بعد، ̎ونس̎، ̎جونز̎ و ̎هیگن̎ عقب است. در آخرین روز، ̎جونو̎ که دوباره رابطه‌ای صمیمانه با ̎آدل̎ برقرار کرده، با یک ضربه، توپش را داخل حفره می‌اندازد. نوبت آخرین معجزه که می‌رسد، سه بازیکن مساوی هستند. با وجود اعلام خطا، که او را یک امتیاز عقب می‌اندازد، ̎جونو̎ سرانجام برنده می‌شود. در حالی که تماشاگران مسابقه پیروزی ̎جونو̎ را جشن گرفته‌اند، ̎ونس̎ در دل‌شب ناپدید می‌شود…
● در سال ۱۹۸۴ ردفورد در با استعداد، اقتباس باری لوینسن از رمان برنارد مالامود، در نقش یک قهرمان بیس‌بال ظاهر شد. طی سال‌های بعد خودش فیلم‌هائی دربارهٔ ماهی‌گیری (رودخانه‌آی از میان آن می‌گذرد، ۱۹۹۲) و اسب‌سواری (نجواگر اسب، ۱۹۹۸) از بیس‌بال برده شده بود. مایهٔ اصلی فیلم، جست‌وجوی ارزش‌ها و منزلت از دست رفتهٔ ̎آمریکای واقعی̎ است که (اگر با پرداخت سوزناکی عرضه شود) ظاهراً در تمام دوره‌ها ̎جواب̎ می‌دهد.

به همین دلیل تصویری که از آمریکای دورهٔ بحران اقتصادی به‌دست داده می‌شود، ̎زیادی̎ رویائی است. این‌جا همه کس، همه چیز و همه‌جا قشنگ و مامانی و روشن است و انگار که جنگ و فقر و بدبختی بلایائی طبیعی بوده‌اند. ردفورد کارگردان بدی نیست، اما حتماً باید با فیلم‌نامه‌های به دردبخورتری کار بکند تا فیلم‌های قابل قبول‌تری (مثل مسابقهٔ پرسش و پاسخ، ۱۹۹۴) بسازد.

Aboutadmin

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *